Na lewym brzegu rzeki Czarnej Przemszy wznosi sie potężny zamek. za dawnych czasów nieopodal znajdowała się przeprawa przez rzekę na szlaku z Krakowa do Wrocławia. Bolesław Wstydliwy założył tu drewniano - ziemny gród obronny. Umocnienia murowane rozbudowano za czasów Kazimierza Wielkiego. Mury obwodowe warowni dostosowane były do rzeźby terenu. Łączyły się z miejskimi murami obronnymi. Zamek górny i dolny zajmowały ok. 1ha. Najstarszą częścią zamku murowanego (2 poł. XIII wieku) była cylindryczna wieża o wysokości około 30 metrów, murach grubości 4 m. Wejście do niej znajdowało się na wysokości chodnika straży na zwieńczeniach murów obwodowych. W ścianach wieży były rozmieszczone małe okienka, pełniące funkcję strzelnic. Poszczególne piętra wewnętrzsne zbudowane były z drewnianych pomostów połączonych drabinami. Na nich gromadzono żywność i pociski. Było to także miejsce ostatniej obrony, gdy napastnicy sforsowali mury obwodowe i dotarli na dziedziniec zamkowy.

W XIV wieku wybudowano obok tego stołpu wieżowy prostokątny dom mieszkalny, w którym mieszkał starosta królewski. Całość wraz z zewnętrznym dziedzińcem zamknięto podwójnym kolistym murem obwodowym (odległość między murami wynosiła 4 metry). Powstał w ten sposób rodzaj głębokiej fosy, której dno było droga wiodącą do domu pańskiego, zwężoną dodatkowo przez przypory znajdujące się przy murze wewnętrznym. Kolejnym elementem obronnym były mosty zwodzone prowadzące na podzamcze i do zamku.
W 1415 roku burgrabią zamku będzńskiego został Mikołaj Siestrzeniec, herbu Kornicz, rycerz "dzielny i przebiegły", związany ze stronnictwem prohusyckim. Zasłynął z licznych napadów i rozboi o podłożu politycznym, m.in. atakował biskupi Sławków i Koziegłowy, należące wówczas do Krystiana, szwagra biskupa Zbigniewa Oleśnickiego. W latach 30 XV w. został pozbawiony funkcji burgrabiego i całkowi usunięty ze sceny publicznej, po klęscestronnictwa prohusyckiego
w Polsce.
W 1564 roku zamek był częściowa opuszczony i zrujnowany. Kilkanaście lat później znacznych zniszczeń dokonał pożar. Zamek odbudowano w 1616 roku staraniem Andrzeja Dębińskiego. W 1655 roku zamek został częściowo zniszczony przez wojska szwedzkie. Odbudowany, nie cieszył się długo świetnością. Juz na początku XVII wieku uległ ruinie. Ponownie odbudowano go w XIX wieku (ok 1834 r.) - z inicjatywy Banku Polskiego, wg projektu Franciszka Marii Lanciego. Częściowo zmieniono wówczas jego sylwetkę obniżając cylindryczną wieżę o około 1/3 wysokości i dodając na jej szczycie istniejący do dziś pseudo - krenelaż. Od strony południowo - wschodniej zbudowano dekoracyjne arkady ostrołukowe, przerzucone nad istniejącym zagłębieniem w fosie. Bez zmian pozostało gotyckie założenie układu przestrzennego. Pod koniec XIX wieku zamek znówbył ruiną. W 1918 roku powstała idea przekształcenia zamku w muzeum. Utworzono wtedy Towarzystwo Muzeum Zagłębia Dąbrowskiego. Projekt odbudowy opracował Adolf Szyszko - Bohusz. Nie został on jednak zrealizowany. Kolejną odbudowę podjęto w latach 1952 - 56 realizując częściowo projekt rekonstrukcyjny Zygmunta Gawlika. Odbudowę zamku poprzedziły badania archeologiczne prowadzone przez Włodzimierza Błaszczyka.
W zamku mieści się obecnie muzeum z działami: Historii i Kultury Regionu oraz Broni i Uzbrojenia.