Na krańcach skalnego wału, łączącego dwie wsie, w odległości około 1500 m. znajdują się ruiny dwóch zamków: Bobolic i Mirowa.

Zamek królewski w Bobolicach powstał za Kazimierza Wielkiego w połowie XIV wieku, prawdopodobnie na miejscu wcześniejszej budowli drewnianej. W 1370 roku król Ludwik Węgierski nadał zamek księciu Władysławowi Opolczykowi, popierającemu jego plany dynastyczne. Za wrogie Polsce działania Władysław Jagiełło odebrał mu w 1396 roku zamek zbrojnie. Wielokrotnie zmieniali się właściciele zamku i przynależnych doń ziem. W 1486 roku przeszedł w ręce Krezów herbu Ostoja. W ich rękach poostawał do 1625 roku. Następnie Bobolice przeszły w posiadanie Myszkowskich z Mirowa, a w 1651 r. odkupili je Męcińscy. Wkrótce jednak przenieśli się do Żarek. W 1657 roku Szwedzi zniszczyli zamek. W roku 1683 król Jan Sobieski w drodze z Wilanowa przez Częstochowę do Krakowa, miejsca koncentracji armii polskiej przed wyruszeniem na odsiecz Wiedniowi, zatrzymał się w Bobolicach. Zamek już wtedy był ruiną.
W wyniku parcelacji, w 1882 r. ruiny otrzymała chłopska rodzina Baryłów, której własnością są one do dzisiaj.
Kształt bobolickiego zamku został idealnie dopasowany do ukształtowania terenu. Zachowała się część zamkowych murów zewnętrznych. W północno - zachodniej części znajduje się mały ganeczek, a po przeciwnej stronie - okrągła wieża. Na zewnątrz zamku, od strony południowej znajdowała się narożna baszta broniąca majdanu gospodarczego
i dostępu do zamku od strony fosy.
Zamek był znacznie zdewastowany w XVIII i XIX w. przez rabusiów poszukujących skarbów. Ukształtowanie ziemne, fosa oraz pozostałości murów obwodowych i budynków gospodarczo - mieszkalnych pozwalają domyślać się położenia zamku dolnego w stosunku do górującego na skale domu pańskiego. Liczne przebudowy od XV do XVII wieku zatarły pierwotną gotycka sylwetkę zamku.
Na terenie obiektu nie przeprowadzono prac archeologicznych. W 1958 roku ruina została częściowo zabezpieczona.