Na prawym brzegu Prądnika, we wsi Ojców, znajdują się ruiny zamku, usytuowanego na wzgórzu opadającym z dwóch stron niemal pionowymi ścianami skalnymi. Wzniesiono go za panowania Kazimierza Wielkiego, na miejscu dawnego grodu książęcego. Zamek był własnością królewską. Pierwszym starostą był Jan z Koszkwi (koniec XIV w.). Stale przebywała tu ok. 100-osobowa załoga wojskowa. Na początku XVI w. zamek pozostawał w rękach prywatnych. W połowie wieku powrócił do dóbr królewskich. Jednym z kolejnych starostów był Jan Boner, minister skarbu Jagiellonów. Król Władysław nadał zamek i godność tarosty Mikołajowi Korycińskiemu. Starostwo Korycińskich trwało przez kilka wieków. W 1615 r. zamek rozbudowano i wyremontowano.Podczas "potopu" Szwedzi znacznie zniszczyli i ograbili zamek. Jego odbudowę przeprowadziła wdowa po kanclerzu wielkim koronnym Stefanie Korycińskim. Ok. 1660 r. wzniesiono nowy dom mieszkalny połączony z wieżą bramną. Z bardzo stromego i długiego (200 m) mostu dojazdowego, składającego się z kilku odcinków wchodzących głęboko w teren, zachowało się kilka fragmentów murowanych filarów mostowych. W XVIII w. zamek przebudowano. Poza mostami i naturalnym ukształtowaniem terenu - zamek nie miał w XVII w. cech obronnych. Z XIV - wiecznych fortyfikacji pozostała ośmioboczna wieża zbudowana z kamiennych ciosów, o murach grubości 3 m.Przy kolejnych przebudowach wieżę obniżono. W połowie XVIII w. starostwo ojcowskiego zamku objęli Łubieńscy, a po nich Załuscy. Ostatnim starostą był Teofil Załuski. W 1787 r. gościł on króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, zwiedzającego okolice i ruiny zamku Tęczyńskiego. W 1826 r. zamek został opuszczony. Jego ruiny kupił na licytacji w 1835 r. Wojciech Prandowski. Miał on zamiar przebudować zamek w stylu neogotyckim. Projekt zlecił (ok. 1840 r.) Franciszkowi Marii Lanciemu. Nie doszło jednak do jego realizacji. Kolejnymi właścicielami zamku byli Przeździeccy i Krasińscy. Ok. 1850 r. zamek został rozebrany. Z dawnego założenia zamkowego pozostała tylko ruina wieży bramnej, fundamenty murów obwodowych, ośmioboczna wieża i filary mostów dojazdowych. Zniknęły mury XVII-wiecznego budynku mieszkalnego, mur obwodowy oraz przymurny budynek w północnej części dziedzińca. Powierzchnia ruin zajmuje ok. 6.000 m2.
Obecny wygląd Ojcowa został ukształtowany pod koniec XIX w. Przeprowadzono wówczas restaurację wieży bramnej w stylu pseudogotyckim oraz obniżono ośmioboczny stołp, który posiadał podziemny tunel łączący go z pomieszczeniami mieszkalnymi zamku.
Obecnie na terenie zamkowym mieści się (od 1938 r.) Muzeum Regionalne PTTK.