Na potężnej skale zachowały się niewielki ślady murowanej z kamienia budowli o podstawie 10 x 14 m. Przypuszczać można że zbudowano ją w XIV wieku. Wokół niej znajdują się wykute w łagodnym zboczu fosy, miejscami osiągające szerokość 12 m (od strony północno-zachodniej) i głębokość 5 metrów. W części północno-wschodniej głęboka fosa łagodnie zanika. Nad fosami znajdowały się zapory, prawdopodobnie w postaci wału drewniano-ziemnego. Fosę przegradza skała, która mogła być podstawą prostokątnej baszty. Od strony wschodniej i południowej naturalną obronę stanowił stromy stok z wysokimi wychodniami skalnymi. Od strony zachodniej u podnóża skały znajdował się dziedziniec gospodarczy, przez który wiodło wejście na teren fortyfikacji. Brama wejściowa mieściła się prawdopodobnie w wale drewniano-ziemnym. Majdan gospodarczy mógł znajdować się na terenie przylegającym do fortyfikacji od strony południowo-zachodniej.
Część wieży od strony północno-wschodniej runęła razem ze skałą w okresie międzywojennym.
W latach 60-tych ruina została zabezpieczona konserwatorsko. Nie przeprowadzono systematycznych badań archeologicznych.

W stosunkku do pozostałych wież na Wyżynie wieża ryczowska wyróżnia się wielkością i dobrze zachowanymi fortyfikacjami ziemnymi.