Sławków leżał na pograniczu Śląska i Małopolski. Toczyły się tu liczne walki, toteż istniał tu pierwotnie gród obronny książąt śląskich, a następnie (XIII wiek) kasztelania biskupia i miasto, bogate dzięki eksploatacji pobliskich złóż ołowiu i srebra.

W 1958 roku stwierdzono, że na pobliskim wzniesieniu, zwanym "Zamczyskiem" znajdują się fundamenty jakiejś budowli. W trakcie prac archeologicznych prowadzonych w altach 1983-1988 przez Jacka Pietrzaka zostałą odsłonięta dolna część prostokątnej wieży mieszkalnej z końca XIII wieku. Wzniesiono ją z niezbyt twardego kamienia wapiennego łamanego. Prace archeologiczne potwierdziły rozbudowę wieży w XIV wieku i jej upadek po zniszczenich w połowie XV wieku. Niewielki wał poprzedony fosą otaczał owalny dziedziniec wewnętrzny z wieżą, która do XV wieku byłą siedzibą administratora dóbr biskupów krakowskich. Dziedziniec gospodarczy (majdan) prawdopodobnie znajdowałą się pomiędzy wieżą a pobliskimi fortyfikacjami miasta. Pod wieżą odkryty został tunel obudowany kamieniami, przypuszczalnie prowadzący na teren fortyfikacji miejskiej. Siedenastometrowej długości rów archeologiczny odsłonił przekrój dziedzińca pierwotnego z XIII wieku z czasów rozbudowy obiektu. Niedopalone szczątki drewna, bełty strzał z łuków i kus, fragmenty kości ludzkch świadczą o toczonych tu bitwach w XII, XIV, XV wieku. Ostatecznego zniszczenia wieży w Sławkowie dokonały oddziały z Moraw i Śląska w 1467 roku. Wieży nie odbudowano. Zasypano ją nowożytnymi wałami ziemnymi, które miały chonić miasto przed skutkami ataków szybkorozwijającej się artylerii.