Wieżę zbudowano na trudno dostępnej, samotnej skale. Cała fortyfikacja z fosami i skałą zajmowała obszar 2000 m2 (ztego podstawa skały stanowiła 40%). Skałą w rzucie poziomym ma kształt zbliżony do prostokąta o wymiarach 40 x 60 metrów. Na jej szczyt (15-20 metrów wysokości) prowadziły kiedyś drabiny i pomosty. Granice majdanu gospodarczego określają wyraźne ślady fos i nasypów, będące podstawą drewniano-ziemnych zapór. Obszar fortyfikacji od strony zachodniej zamykałna całej szerokości potężny blok skalny, na którym mieściła się przypuszczalnie budowla wieżowa. Strome wzniesienie od strony wschodniej porastałą murawa, spod której widoczne są skalne wychodnie. Od strony zewnętrznej wysokość tego wzniesienia wynosi około 7 metrów, a przypuszczalna zapora drewniana mogła je podwyższać o kilka metrów. Po stronie północnej są wyraźnie widoczne podwójne zabezpieczenia: wał ziemny, stanowiący podstawę zapory, oraz fosy. Stronę południową zabezpieczał prawdopodobnie strokółna wale ziemnym. Głęboka fosa i nasyp ziemny za nią wskazują na istnienie mostu. Według śladów ziemnych, wjazd znajdował się w północno-wschodnim narożu skalnego garbu porośniętego murawą i prowadził w kierunku środkowej części wzniesienia majdanu gospodarczego. Z dawnej wieży mieszkalno-obronnej zachował się tylko wydłużony pas muru stykającego się ze skałą.
W latach 70-tych XX wieku w obrębie fortyfikacji zbudowano dom letniskowy. Skała z ruiną i część dawnego majdanu gospodarczego została ogrodzona.
Specyficznym problemem występującym w trakcjie analizy funkcji obiektów wieżowych, budowanych na wysokich 10-15 metrowych skałąch jest sprawa ich zamieszkiwania w warunkach codziennych w okresie pokoju. Nie można wykluczyć, że były one używane tylko w wypadku bezpośredniego zagrożenia oraz jako punkt obserwacyjny i miejsce stałej komunikacji optycznej pomiędzy obiektami sąsiednimi. W normalnych warunkach mieszkańcy mogli korzystać z domów drewnianych wznoszonych na dziedzińcach i majdanach znajdujących się w obrębie foryfikacji u podnóża skał.