Na terenie wsi Rudno, na zalesionym wzgórzu (403 m n.p.m.) o stromych zboczach, wznoszą się ruiny zamku Tęczyńskich. Wózgrze to ma kształt dwóch nasadzonych na siebie wzniesień. Takie ukształtowanie jest wynikiem działań wulkanicznych sprzed 250 milionów lat. Jest to najwyższe wzniesienie Garbu Tenczyńskiego.
Zamek został zbudowany na spłaszczonym wierzchołku krateru wulkanicznego w poł. XIV w., przypuszczalnie przez Jędrzeja Nawoja z Morawicy, z rodu Toporczyków, syna kasztelana krakowskiego. Pierwszy zapis o zamku pochodzi z 1402 r.
Dojazd do zamku był możliwy jedynie od strony północnej. Obecnie z tej strony znajdują się ruiny umocnień z przeł. XVI i XVII w. Wjazd na teren podzamcza prowadził wówczas przez cylindryczną piętrową basteję (średnica 15 m), następnie długą na 60 i szeroką na 6 m zasklepioną sienią przejazdową, składającą się z 5 segmentów. Było w niej wiele otworów strzelniczych. Pierwotną gotycką wieżę bramną, zwaną Nawojową, wielokrotnie przebudowywano. W XV lub XVI w. wzmocniono ją przedbramiem. Do wieży przylegała kaplica zamkowa i nieistniejąca już budowla. Od strony południowej znajdował się dziedziniec, wokół którego rozmieszczone były pomieszczerua reprezentacyjne i mieszkalne. Na środku dziedzińca mieściła się kuta w skale (dzisiaj zasypana) studnia. W trakcie przebudowy ok. 1570 r. wzdłuż wewnętrznych skrzydeł mieszkalnych wzniesiono arkadowe krużganki. Bastejowe fortyfikacje, którymi wzmocniono twierdzę od strony południowej i wschodniej, były wielokondygnacyjne. Wyposażono je w liczne strzelnice dla dział i broni ręcznej. W trakcie XV i XVI-wiecznych prac budowlanych mury obwodowe założenia gotyckiego zostały włączone w obręb pomieszczeń reprezentacyjnych, mieszkalnych oraz usługowych znajdujących się na poziomie parteru. Dojście do pomieszczeń pańskich, okolonych w XVI w. krużgankami, prowadziło przez ciasne przejścia w grubościach murów pierwszej kondygnacji wieży bramnej. Schody, którymi dzisiaj dochodzimy do dawnych pomieszczeń reprezentacyjnych, wzdłuż zewnętrznej ściany kaplicy zamkowej, zostały zbudowane na początku XX w., w trakcie częściowej konserwacji obiektu.

Południowo -zachodnia basteja nosi nazwę "Grunwaldzkiej". Nazwa ta powstała dla upamiętnienia faktu przetrzymywania w zamku znaczniejszych jeńców krzyżackich po bitwie pod Grunwaldem.
W połowie XVII w. Tęczyn był zamkiem dobrze ufortyfikowanym. Atakujący go w 1656 r. Szwedzi mieli trudne zadanie. Mimo danej wcześniej obietnicy wolności wymordowali część kapitulujących w końcu obrońców. Kolejni właściciele Tęczyna (ostatni z rodu - Jan Tęczyński - zmarł w 1638 r.) Opalińscy, Lubomirscy, Sieniawscy i Czartoryscy, częściowo odbudowali zamek. Nie odzyskał on jednak minionej świetności. W 1768 r. wskutek uderzenia pioruna spłonęło zadaszenie wież i budynków. Zamek opustoszał, stopniowo zmieniając się w ruinę.
W 1782 r. z kaplicy zamkowej do krypty kościoła w Tenczynku przeniesiono szczątki ostatniego z rodu Tęczyńskich -Toporczyków, Jana. W 1787 r. ruinę zwiedzał Stanisław August Poniatowski.
Do czasów II wojny światowej właścicielami ruiny byli Potoccy, do których należały pobliskie Krzeszowice z pałacem.